Evin ilk birkaç saniyesi çoğu zaman antrede geçer. Anahtar bırakılır, çanta iner, ayakkabı çıkarılır, bazen posta veya güneş gözlüğü bir yüzeye konur. Bu yüzden giriş konsolunu yalnızca dekoratif bir sahne gibi tasarlamak kısa sürede başarısız olur. Güzel görünmesi kadar, yoğun gündelik trafiği sakin biçimde karşılaması gerekir.
Önce iniş alanını belirleyin
Kapıdan girince eliniz doğal olarak nereye gidiyor? Anahtarın, kartlığın veya kulaklığın sürekli aynı noktaya bırakılmasını sağlayacak küçük bir tepsi ya da kap seçin. Bu hareketli alanı konsolun bir ucunda tutun; diğer taraf daha kalıcı kompozisyon için kalsın.
Gündelik eşyaların yeri yoksa en iyi düzen bile birkaç gün içinde çözülür.
Duvar için tek ana karar verin
Ayna, sanat baskısı veya duvar tekstili… Üçü birden gerekli değil. Ayna ışığı çoğaltır ve çıkış öncesi kontrol işlevi görür; sanat daha kişisel bir karşılama sunar; tekstil ise sert yüzeyleri yumuşatır. Evin ihtiyacına göre birini ana parça seçin.
Tam merkez şart değildir. Hafif asimetri, bir tarafta lamba veya uzun vazo için doğal boşluk açar.
Üç farklı yükseklik yeterli
Yüksek bir öğe, orta ölçekte bir obje ve alçak bir kap; yüzeyde ritim kurmak için yeterlidir. Her şeyi aynı boyda sıralamak konsolu mağaza rafına dönüştürür. Büyük formu bir uçta toplayıp diğer tarafta negatif alan bırakmak daha sakin sonuç verir.
Dar antrelerde objenin derinliği yüksekliğinden daha kritiktir. Geçişe taşan vazo veya keskin kenarlı heykel, iyi görünse de doğru seçim değildir.
Akşam görüntüsünü tasarlayın
Antre doğal ışığı az alan bir bölgeyse küçük masa lambası veya duvara vuran yumuşak ışık eve dönüş anını değiştirir. Aynanın karşısına çıplak ampul koymaktan kaçının; yansıma kamaşma yaratabilir.
Giriş konsolu, evdeki bütün tasarım dilini göstermeye çalışan bir vitrin değil. Birkaç doğru parça, işlevli bir iniş alanı ve iyi ışık; evin geri kalanına dair yeterince güçlü bir ipucu verir.
